VOOR EEN LIMBURG ZONDER GENDERKLOOF
Slide background

Mijn missie is het taboe te doorbreken. Mijn tip: luister maar dan luisteren zonder oordeel


In 2012 kreeg ik met 19 weken te horen dat mijn baby dood in mijn buik zat. Ik was alleen bij de verloskundige en wist niet wat mij allemaal stond te gebeuren. Gelukkig werd ik door mijn verloskundige super begeleid. Ze belde mij na de bevalling zelfs in haar eigen tijd om te vragen hoe het met mij ging.

 

Maar oh, wat voelde ik mij alleen. Niemand begreep mij. Mijn wereld stond stil en iedereen ging door. Er kwamen zelfs reacties van mensen zoals: “Gelukkig heb je al 3 kinderen”, of “Gelukkig heeft de natuur voor je gekozen”.

Zo vreemd vond ik dat. Waarom heerste hier zo’n taboe op? Waarom mocht ik geen verdriet hebben? Zo is mijn idee geboren om hier iets mee te gaan doen. Maar waar moest ik beginnen, en hoe? Het idee bleef, maar ik liep vast in de uitvoering.

In 2018 moest ik door een operatie 6 weken rust houden en toen las ik in een tijdschrift dat er een vrouw was die vrouwen opleidde tot miskraamcoach. Ik ben erin gesprongen en zo kreeg mijn idee nog meer leven.

Alles was begin 2020 klaar, mijn praktijk, mijn flyers, mijn site, maar toen kwam Corona. Alles lag stil. Ondanks dat ging toch mijn werktelefoon, een gezin zocht hulp. Ze hadden al verschillende miskramen gehad en kwamen er samen niet meer uit. Wat mij tijdens de intake opviel, was dat ze alles verkleinde. Ze had tijdens één van haar bevallingen over de grond gekropen van de pijn, toch sprak ze over een bevallinkje. Iemand had namelijk de opmerking gemaakt: “Alsof jij weet hoe het voelt om te moeten bevallen! Het was toch nog niets?”. Ook haar verloskundige had haar eigenlijk aan haar lot overgelaten. Ze spraken maar zo min mogelijk met de buitenwereld over hun ervaringen om vervelende reacties te voorkomen.

Eigenlijk alle moeders die bij mij komen hoor ik dit zeggen. Ze voelen zich alleen, niet gehoord en niet begrepen. Ze krijgen reacties zoals: “Er was nog geen hartslag dus het was toch nog niets?”, “Wat heb je liever, een gehandicapt kind of dit?” of “Treur niet, je bent nog jong, wie weet wat er komen gaat”. Maar vergeten mensen dat deze moeders wel een positieve test in hun handen hebben gehad? Het geluk even hebben mogen voelen en verandering in hun lichaam hebben mogen ervaren?

Ik vind het echt pijnlijk om deze dingen te horen, want ook verdriet hoort erbij in ons leven.

Ik ben Susan Cuppen, 40 jaar, gelukkig getrouwd en moeder van 5 kinderen (4 levenden en een late miskraam met 19 weken).

Bijna 21 jaar heb ik in de zorg gewerkt en de laatste 8 jaar heb ik gedroomd over mijn missie. Mijn missie is het taboe te doorbreken.

Elke vrouw, elke ouder mag gehoord worden na deze heftige ervaring, hoe pril de zwangerschap ook was. Ze moeten de ruimte krijgen om zijn of haar verhaal te delen.

Mijn gouden tip is dan ook: luister, maar zonder oordeel. Je hoeft niets te zeggen.

Mijn missie is gestart en ik hoop dat jullie met mij mee gaan op deze missie…



POPULAIR

Strijden voor een betere wereld, dat zat er al van jongs af aan in bij Robert Housmans (1974). Hij ging daarom het leger in om een bijdrage te leveren aan vrede en veiligheid en daarmee dus die betere wereld.
Een ongeval en een (lange) revalidatieperiode dwongen hem een andere beroepsrichting te kiezen en dat werd – naast een eigen bedrijf – de politiek. Nu is hij gedeputeerde bij de Provincie Limburg. Lees meer over de vader, stiefvader, echtgenoot, bestuurder, harde werker, pragmaat…

Frauke van der Loop – Brouwer, 38 jaar, getrouwd, senior adviseur @Stichting Lezen en Schrijven, woont in Venlo. Actief met sporten, keramieken, bakken, huis verbouwen en politiek. In 2011 kochten we ons klushuis. Veel te groot voor ons samen, maar we zouden de kamers vullen met kinderen. Nu in 2021 kunnen we zeggen dat die kinderkamers nooit gevuld gaan worden. De persoonlijke en dierbare babyspullen die we tussendoor gekocht hebben zijn intussen in een mooie doos op zolder verzameld. Want mijn man en ik zijn ongewenst kinderloos.

De tweede lockdown. Dit keer alleen in de winter; het is koud en nat en snel donker. De rek is er wat uit. Kortom, voor niemand een makkelijke tijd.

Voor de één is het eenzaam, voor de ander niet te doen druk. Het combineren van werk en zorg staat onder spanning. Kinderen thuis onderwijzen of bezighouden, opa’s en oma’s verzorgen, het huishouden, je werk. Het is veel, héél veel.

Zij groeide op in Hoensbroek, maar daar woont ze allang niet meer. Midden-Limburg is nu al een hele tijd het thuis van Nicole Ramaekers (53). Toch is ze sinds drie jaar weer terug in het hart van Zuid-Limburg: niet wonend, maar wel werkend als gemeentesecretaris bij de gemeente Beekdaelen. Ze voelt zich er als een vis in het water. Fulltime aan de slag als leidinggevende van de ambtelijke organisatie en de rest van de tijd met volle teugen genietend van haar gezin met drie pubers. Nicole is trots op deze combi. En hoopt dat meer vrouwen net als zijzelf werk maken van economische onafhankelijkheid en ook kiezen voor een gezin. Het kán.

Coronatijd of niet, ook in 2021 is er uiteraard onze nieuwjaarsbijeenkomst. Juist in deze tijd is het belangrijk om geïnspireerd te worden, nieuwe mensen te leren kennen en vooruit te kijken. Proost jij 21 januari mee met ons? 

Wist jij dat mannen meer verdienen omdat ze man zijn? Wist jij dat Nederlandse vrouwen vandaag gemiddeld nog steeds 14,8 procent minder verdienen dan mannen? 'Ik wist dit ook niet. Nu ik dat wel weet, wil ik er iets aan doen. Dat kan ik niet alleen, daarbij heb ik jullie hulp nodig!'

 

Kweekvijvertrajecten 2019

TWEETS

CONTACT
Ons bezoek- en postadres is:
Produktieweg 1
6045JC Roermond

Tel: 0475-332491
Mail: info@famnetwerk.nl

GEOPEND
Wij zijn op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag telefonisch bereikbaar van 9.00 tot 13.00 uur.

Op woensdagen en ná 13.00 op de andere dagen, zijn wij beperkt telefonisch bereikbaar tot 17.00 uur.